In 2014 fietste ik de Camino Francés samen met een vriend. Een heerlijke, sportieve tocht die me liet proeven van de kracht van pelgrimeren. Voor mij is pelgrimeren een vorm van reflecteren, loslaten… en soms ook gewoon stevig doorstappen omdat er in het volgende dorp een kop koffie lonkt.

Na mijn afstuderen – ik bedoel: toen ik met pensioen ging – groeide het plan om opnieuw de camino te ondernemen, dit keer langs de Portugese kust. Ik wilde graag alleen wandelen, maar de avonden niet alleen doorbrengen. Via de coronaperiode leerde ik GO CAMINO kennen, en Elvira voelde meteen als de ideale gids en reisleidster. Zelf ben ik ook reisleidster, dus ik weet wanneer het écht klikt.

En zo vertrok ik in september 2025, samen met tien medestappers, onder de bezielende begeleiding van Elvira: een gids, een luisterend oor en iemand die rust organiseert die je zelf niet hoeft te zoeken. Op de camino loop je nooit alleen. Onderweg ontstaan spontane ontmoetingen: met mensen, met de zee, en soms ook met jezelf. Je ontdekt hoe weinig je eigenlijk nodig hebt: een rugzak, goede schoenen en een open hart zijn genoeg. En je merkt dat je meer kunt dan je dacht fysiek én mentaal. Tussen de stappen door groeit een diep gevoel van dankbaarheid voor de mensen die je leven kleur gaven, ook zij die er niet meer zijn maar in gedachten met je meewandelen. Zo waardevol. Aan het einde wacht geen echte finishlijn, maar wel iets anders moois: een glimlach van een passant, een glas wijn, en dat stille besef dat je weer een stukje dichter bij jezelf bent gekomen.

Dankjewel, Elvira, voor deze bijzondere ervaring. Agnes

 

 

Pelgrim in de kijker Agnes